Fijne momenten zijn moeilijker dan zware

Januari 2011 - Hoe is het als je kinderwens in vervulling gaat? In Margriet een interview met Eveline, moeder van Lena.

Eveline (44) kwam op haar 35^e na een verbroken relatie alleen te staan. Zij ging ervan uit dat ze wel weer een leuke man zou ontmoeten. Ondertussen kreeg haar zus een kindje, en werd ook haar verlangen steeds sterker. Eveline besloot te onderzoeken wat de mogelijkheden waren om alleen moeder te worden.

Eveline ging op zoek naar een donor: “Het was belangrijk voor me dat het kindje dat ik zou krijgen contact zou hebben met beide ouders en daarom zocht ik naar een man die ook echt vader wilde zijn.”

Dat bleek niet mee te vallen, en na een paar teleurstellende ervaringen gaat ze toch ook een gesprek aan bij een donorbank. Na dit gesprek is dit een redelijk alternatief: “Ook al gaf ik nog steeds de voorkeur aan een vader in het leven van mijn kind, deze keuze in mijn eentje maken vond  ik beter dan zo’n groot avontuur aan te gaan met iemand met wie het niet helemaal klikte.”

Uiteindelijk komt Eveline via een vriend toch nog in contact met een man die ook een vaderrol wil spelen: “Veel mensen in mijn omgeving wisten dat ik op zoek was naar een man die aan de andere kant van het spectrum stond. Mijn vriend stond met een goede maat van hem in een café en toen kwam de kinderwens van die vriend geheel toevallig ter sprake.”

Het klikte, en nadat het besluit gevallen was, was Eveline binnen drie maanden zwanger. Dochter Lena is inmiddels 3, en is iedere week vijf dagen bij Eveline en twee dagen bij haar vader.

Hoewel Eveline dolgelukkig is met haar dochter en de situatie, is valt het alleenstaand moederschap haar soms ook zwaar: “Wat er ook gebeurt in de dagen dat Lena bij mij is, ik moet het zelf oplossen. Ik heb niemand met wie ik kan afwisselen. Of aan wie ik kan vragen: ‘Joh, neem jij het vanavond even over?’

Dat betekent dat ik ’s avonds soms kapot ben. Vooral als ze ziek is of alles in de soep loopt. Maar moeilijker nog dan de zware momenten zijn de fijne momenten. Met wie deelde ik haar eerste lachje? De eerste keer dat ik een woordje hoorde?

Uiteraard kon ik haar vader bellen, maar dat is toch anders. Er was niemand die ik even een knipoog kon geven als ze woordjes probeerde te brabbelen. Of die met me meelachte als Lena door haar box tijgerde. Dat vond ik heftig. Dat is het enige nadeel dat ik kan bedenken aan deze vorm van ouderschap.”

Bron: Margriet nr. 3, 14-21 januari 2011