Documentaire "Ei voor later"

Oktober 2010 - Filmmaakster Marieke Schellart maakte de documentaire 'Ei voor later' over het invriezen van eicellen om sociale redenen.

In deze persoonlijke documentaire worstelt Marieke, een 35-jarige Amsterdamse single, met haar aftikkende biologische klok. Ze wil graag kinderen, maar ze heeft de ware nog niet gevonden. Om zichzelf meer tijd te geven wil ze haar eicellen laten invriezen. Maar in Nederland kan dit (nog) niet. Marieke laat het er niet bij zitten en begint een zoektocht in het medische circuit.

De documentaire "Ei voor later" was op 1 november 2010 te zien bij NCRV Dokument. Kijk voor meer informatie op www.eivoorlater.nl.

Het eicel-dilemma
In de eerste Esta van 2011 een interview met Marieke Schellart. Een paar citaten:

"Sommige mensen vinden dat ik een luxe-probleem heb. Daar ben ik het helemaal niet mee eens. Het feit dat we ons willen voortplanten is zoiets wezenlijks, het is ons hele bestaansrecht. Dat noem ik geen luxe, dat is noodzaak.

Soms zeiden mensen ook tegen me: 'je moet gewoon accepteren dat je straks geen kinderen meer kunt krijgen.' Hoezo accepteren? Dat bepaal ik zelf wel. Het mooie van de mensheid is dat ze altijd op zoek gaat naar mogelijkheden om onwenselijke situaties om te zetten in wenselijke. Zo is toch ooit het vuur uitgevonden, het wiel, elektriciteit, computers?" [...]

"Ik hoop dat er door mijn film meer begrip voor de 35+ single vrouw ontstaat. Mijn film is ook een wake-up call: ik hoop dat vrouwen zich bewust worden van hun aflopende vruchtbaarheid (...) Ik wil ook laten zien dat vrouwen zelf in vrijheid mogen kiezen om hun vruchtbaarheid een paar jaar te verlengen." [...]

" 'Als ik met kinderen speel, dan mis ik mijn eigen kinderen. En als ik daarna weer alleen thuis ben, dan voel ik me leeg. Ik moet nu echt iets doen.' Dit was een voice-over tekst uit mijn film. toen ik dat schreef, kwam ik net terug van een bezoekje aan een vriendin met  kinderen. Ik had heel gezellig met ze gespeeld en daarna voelde ik me hol van binnen.

Ik merk dat ik als single soms kinderfeestjes uit de weg ga. Om mezelf te beschermen, om de confrontatie niet aan te gaan."

Bron: Esta nr. 1 (24/12 - 6/1 2011, pp.40-43)

Marieke Schellart bij Pauw en Witteman
In de uitzending van Pauw en Witteman van 28 oktober 2010 vertelt Schellart over de documentaire die zij maakte. Schellart worstelt net als meer Nederlandse vrouwen met haar 'aftikkende biologsiche klok'. Ze wil graag met een man een kind krijgen en opvoeden, maar een partner heeft ze nog niet.

Ze begint haar zoektocht in februari 2009, maar in Nederland mogen vrouwen alleen nog eicellen invriezen om medische redenen. Marieke’s huisarts legt uit dat de experimentele behandeling nog in de kinderschoenen staat.

Later in juli van dat jaar maakt het ziekenhuis AMC bekend dat ze eicellen gaan invriezen van vrouwen zonder partner die minder vruchtbaar worden. Marieke belt het AMC na een zoektocht naar partners, maar kreeg te horen dat het invriezen om sociale redenen nog niet kan worden aangeboden. Er is teveel oppositie in de politiek.

Uiteindelijk heeft zij haar eicellen laten invriezen in het Universitair Ziekenhuis in Brussel, waar ze net begonnen waren met de behandeling.

Hoe komt het toch dat vrouwen van haar generatie zo laat kinderen krijgen? Zou het te maken hebben met de opvoeding, de pil of de emancipatie? Marieke Schellart vertelt naar aanleiding van haar documentaire hierover.

Marieke Schellart bij Pauw & Witteman, 28 oktober 2010: