In het tijdschrift Vriendin vertellen Suzan, Mirjam en Mattanja over hun ervaring als moeder. Een keuze die zij bewust in hun eentje gemaakt hebben.

Vrouwen die bewust in hun eentje een kind krijgen, verzorgen en opvoeden.... Voor een buitenstaander kan dat zwaar lijken. Maar is het dat ook? Of valt het wel mee, en is het juist reuze leuk? Suzan, Mirjam en Mattanja, drie ‘bammers’, bewust alleenstaande moeders én goede vriendinnen van elkaar, vertellen waarom ze er voor hebben gekozen om een kind te krijgen zonder man.

Suzan Breedveld (33), moeder van Yoel (7 mnd):
"Eigenlijk vind ik het wel rustig om alleen de verantwoordelijkheid over mijn kind te hebben. Er zitten nadelen aan, maar er zijn voor mij zeker ook voordelen. Ik hoef geen rekening met iemand anders te houden. Ik denk dat ik mij al snel zou gaan ergeren; ‘waarom word jij nou niet eens wakker ’s nachts’, of ‘waarom ga je nu alweer de deur uit?’

[...]

Of je het een kind bewust aan kunt doen om geen vader te hebben? Daarover kun je van mening verschillen en je kunt nooit voorspellen wat het kind daarvan zal gaan vinden. Maar als het bam-schap bij je past en je denkt dat je het aankunt, is het volgens mij heel goed te doen!”

Mirjam Schoenmaker (40), moeder van Stijn (5) en Luuk:
"Eerlijk gezegd mis ik helemaal geen man in ons leven. Met z’n tweeën kinderen krijgen wordt volgens mij erg geïdealiseerd. Als ik zo om me heen kijk komt het allergrootste deel van de opvoeding en de verzorging toch op de moeders terecht. Dat hebben ze alleen niet door.

[...]

Ik vind het bam-schap geweldig. En mijn kinderen zijn buitengewoon goed gelukt, al zeg ik zelf! Ik ben ontzettend blij met ze. Tot nu toe is het geen item dat ze geen vader hebben. Ik sta ook niet toe dat mensen ze aanpraten dat ze zielig zouden zijn, zo van: ‘Oooh, ze hebben geen vader…’. ‘Ze hebben ook geen auto!’, zeg ik dan laconiek.”

Mattanja Schwencke (43), moeder van Yasmin:
"Ze (Yasmin) weet zelf ook hoe het zit met haar afkomst. Ze was drie jaar toen ze me vroeg of zij ook een vader had. Ze had namelijk een oudere vriendin die regelmatig bij haar vader ging logeren en Yasmin houdt wel van logeren. Zo'n vader leek haar dus wel wat! Ik heb haar uitgelegd dat en vader iemand is die voor je zorgt, iemand die je kent, en zo iemand had zij niet.

Ik heb haar toen ook verteld dat ze wel een donor had en dat zij die later zou ontmoeten. Dat had ik beter niet kunnen zeggen, want ze kon hem zo helemaal niet plaatsen. Dus werd ze erg nieuwsgierig en ging aan mannen vragen of zij misschien haar donor waren.

Ongeveer een jaar later heb ik uitgelegd dat een vrouw om zwanger te worden zaad nodig heeft van een man en dat haar donor zijn zaad had gegeven. Dat ik daar natuurlijk heel blij mee was. Sindsdien heeft hij een plaats, een functie voor haar. Haar nieuwsgierigheid is verdwenen. Ze heeft besloten dat zij later ook aan een man zaadjes gaat vragen om een kind te krijgen!”

Lees het hele artikel op de website van auteur Lydia van der Weide.